“Zullen we een tandemsprong gaan maken?” Mijn vriend vroeg het me met de verwachting dat ik “nee” zou zeggen.

Ik ben meestal het afwachtend type namelijk en niet zo’n durfal. Dat zat er vroeger als kind al in. Tijdens Koninginnedag altijd als laatste starten bij het zaklopen; mijn vinger in de klas opsteken alleen als ik dacht dat het op zou vallen wanneer ik het te lang níet deed óf als ik heel zeker was dat het antwoord in mijn hoofd juist was; wachten tot op het allerlaatste moment met het nemen van een lastige beslissing en meer van dat soort voorbeelden. Voer voor psychologen? Vast.

“Een tandemsprong? Wat bedoel je precies?”

“Aan zo’n parachute…hoe heet dat ook weer”

“Paragliden?”

“Ja, dat.”

“Oké, da’s goed,” hoor ik mezelf zeggen. “Wanneer?”

“Nou eh…morgen?”

“Is goed, als het zo snel kan tenminste.” (de regelaar in mij is altijd aan het vooruitdenken)

Ik weet het nog goed. We zijn tien dagen in de sneeuw in Vercorin, Zwitserland. Ik had voor de eerste keer op ski’s gestaan en voor een beginner met maar twee halve dagen skiles achter de kiezen kon ik zelfstandig de blauw-rode berg af komen én het navertellen. Ik had het stiekem nog leuk gevonden ook, op een paar zwart-uitziende hellingen na die in werkelijkheid rood bleken. Die heb ik toen toch maar op mijn hurken getackeld 😉

Het moment van de afsprong was daar. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik kreeg een beeld voor ogen dat ik struikelde over een uitstekende besneeuwde graspol tijdens de aanloop, en dat de piloot over me heen zou vallen en we vervolgens samen de afgrond in zouden storten. Oh sh..

Zo ging het niet natuurlijk. De aanloop vond ik wel eng. Met een extra paar rennende benen in je kielzog is het best een kunst om het op een lopen te zetten. De grond was ineens weg onder mijn voeten en ik werd gedragen en meteen daarna opgetild. Hoger en hoger. De stilte slechts doorbroken door de aritmische hoge tonen van de hoogtemeter.

Zodra het contact met de vaste grond wegviel was er totale overgave. En meteen er achteraan het geruststellende gevoel van gedragen worden, letterlijk, door de elementen. Als vanzelf alsmaar hoger klimmen, in perfecte cirkeltjes, op de termiek. Geen angst meer, geen “Wat nou als..”, alleen verwondering. Koele, schone lucht, zon, prachtige uitzichten, twee gemsen op de rotsen…

Die ervaring leerde me om eens wat vaker “ja” te zeggen tegen iets waar ik anders snel “nee” tegen zou zeggen. Daar is soms wat moed voor nodig. Vaak zien we van tevoren beren op de weg (die we zelf bedenken) en pakt een situatie in werkelijkheid heel anders uit. Als je dan toch doorzet ben je niet alleen een mooie ervaring rijker, het is voor jezelf ook een prachtig groeimoment.

Hoe zou het voor je zijn als je stappen zet om met meer zelfvertrouwen het leven te gaan leven dat voor jou is weggelegd?

Lees ook over de prachtige quote van de Romeinse filosoof Seneca die mooi aansluit op bovenstaande ervaring.

Bruin is de nieuwe stijlvolle basiskleur om eindeloos mee te combineren. Collage gemaakt in Urstyle.

Als je trendgevoelig bent dan mag bruin dit najaar echt niet ontbreken in je kast. Zelf kies ik vaak op gevoel wat ik koop en voor welke kleuren ik kies, maar om bruin kun je haast niet heen. Van diep chocoladebruin, naar warm camel, beige en kastanje.

Bruin is een super-makkelijke kleur als basis in je kast. Het combineert eigenlijk bij alles! Laat je fantasie spreken. Wat te denken van bruin met rood (voor wat vuur in je outfit), bruin met petrol of mint (voor wat creativiteit), bruin met oranje, met groen, paars, de mogelijkheden zijn eindeloos.

Denk als basisstukken aan een bruine jas, broek, blazer, trui of vest. Ook accessoires doen het goed in die kleur. Als je bruin haar hebt is de kleur van je haar ideaal om schoenen, een tas of riem in te kopen. Met die tint zit je dan altijd goed en past het bij iedere outfit die je draagt. Herhaling van je uiterlijke kenmerken, zoals de kleur van je haar in je outfit zorgt altijd voor rust en een harmonieus geheel.

Nu het nazomeren echt voorbij lijkt (jammer hè..) is er vast nog wel een restantje van je zomervelletje te zien, al wordt die steeds minder zichtbaar. Wil je nog wat langer nagenieten van die gezond-uitziende gebronsde kleur, dan is dit product van Art of Image wat voor jou.

Het is compactpoeder Santa Fe, een bronzing powder, die je alleen of onder je blush kunt aanbrengen. Gegarandeerd dat je nog de hele herfst en winter nagloeit!

Heb je een lichte huid? Rustig aan met de kwast! Less is more. Laat de kwast rechtopstaand “dansen” op de poeder, terwijl je de kwast steeds een beetje naar links en naar rechts draait. Zo komen alle tinten door elkaar aan je kwast te zitten. Voor het aanbrengen begin je links of rechts op je voorhoofd en draait een 3’tje langs je gezicht, dus van voorhoofd, naar wangen (net onder je jukbeenderen), terug naar je wang en langs je wang naar beneden naar de zijkant van je kin. Herhaal aan de andere kant in spiegelbeeld. Dit hoef je maar één of twee keer lichtjes te doen per kant, dan heb je al een mooi effect. Naar eigen behoefte daarna wat blush aanbrengen, ook weer niet te veel. Een subtiele kleur is echt het meest natuurlijk.

Dit product is te bestellen via de webshop op mijn site. Je investering voor deze mooie doos  is € 57,00. En inderdaad, dat is niet voor niks, maar je doet er eindeloos lang mee!

Reinig je poederkwast af en toe met anti-bacteriële zeep en daarna met kwastenreiniger. Zo voorkom je bacteriegroei in je kwast. Het oppervlak van je poeder kun je met een tissue zachtjes afwissen. Koel bewaren in je badkamerkastje is prima.

Ben jij al in de ban van de ruit?

In kledingwinkels zie je ze momenteel heel veel. Van pied-de-poule tot dogtooth; van de Schotse ruit tot de bekende BB-ruit en ga zo maar door. Als je gek bent op ruitjes en je gaat shoppen houd dan rekening met je bouw: ben je fijn van bouw, kies dan voor een klein ruitje; ben je wat forser, dan staat een wat groter ruitmotief veel mooier bij jou.

Ruitjes, in alle soorten en maten. Collage gemaakt met Urstyle.