Sinds mijn twintiger jaren verfde ik mijn haar. Meestal met kleurspoeling, uitwasbaar, en later met haarverf bij de kapper. Ik verfde het met tussenpozen ook wel eens niet, maar had mezelf ervan overtuigd dat mijn eigen kleur saai was en gepimpt moest worden.

Ergens na mijn dertigste ontdekte ik mijn eerste grijze haar. Geen ramp, ik kleurde mijn haar toch. Na mijn veertigste kwamen er steeds meer van die grijze, kronkelige rakkers en kreeg ik al na een paar weken na mijn gang naar de kapper een grauwe middenstreep bovenop mijn hoofd. Oh jee…een landingsbaan. Ik was not amused.

Ik kreeg stress van de hoge kosten van steeds weer moeten verven en aan de andere kant wilde ik per se de look van middelbare leeftijd ontwijken. Overigens ken ik vrouwen die de 60 al gepasseerd zijn en nog steeds hun oorspronkelijke, niet grijze haarkleur, hebben.

Een ander ding was dat ik nooit helemaal happy was met de kleur blond van de kapper. Vaak was het te egaal en werd het na een paar weken te warm van kleur, waarmee mijn hoofd dito leek mee te kleuren. Daar kon de kapper overigens niks aan doen, want in iedere haarverf zit een warm pigment dat naar boven komt op het moment dat de kleur valer wordt door het wassen en door invloed van zonlicht.

Ik herinner me de zomer van 2018, toen mijn vriend en ik tijdens onze vakantie in Noord-Italië foto’s gingen maken voor mijn website die toen in aanbouw was. Mijn haar was vlak voor vertrek geverfd, want no way zou ik met vergrijsd blond op de foto gaan! Dat maakte oud en niet aantrekkelijk, zo was mijn overtuiging.

Grijs haar hoort bij oma’s. Toch? Foto: Thierry Chastagner/Unsplash

De omslag kwam toen ik een post op FB zag van een dame die ik kende uit de tijd dat ik nog studioassistent en beeldbewerker was van mijn vriend (fotograaf) en we veel bekende Nederlanders met entourage over onze Amsterdamse studiovloer kregen. Deze visagiste (en model) liet vol trots een gepubliceerde modereportage van zichzelf zien. Alleen was ze niet blond meer, maar hartstikke grijs. Ik vond het grijs nog mooier bij haar dan het blonde.

Voor de spiegel duwde ik mijn pony omhoog en keek naar het licht, zilvergrijs. Daar zat een hele lok dat het blond al verdrongen had. Het stond eigenlijk heel mooi bij mijn blauwgroenige ogen. Waar maakte ik me druk om. Het zou me ook nog eens een hoop geld besparen, ha!

Ik was vooral altijd bang geweest voor hoe anderen mij zouden zien met grijs haar…van middelbare leeftijd, onïnteressant, oud, onaantrekkelijk. De stem in mijn hoofd die vaak wel vaker voorbij kwam: te veroordelend, te zelfkritisch.

In een artikel vorige week las ik nog eens wat ik al een tijdje wist: grijs haar is hip en mooi. Ook maakt het artikel duidelijk hoe onzinnig vooroordelen en eigen aannames meestal zijn. Wat blijkt namelijk uit een experiment op een datingsite? Dezelfde dame kreeg op een eigen foto met grijs haar nog meer positieve reacties dan met op dezelfde variant met blond haar. Dus waarom zou je je anders voelen met grijs haar dan met je oorspronkelijke haarkleur? Het is een hersenspinsel van je eigen brein, gevormd door overgenomen opvattingen van anderen en door dingen die je misschien ooit gelezen hebt. Vroeger verfden dames hun haar niet. Mijn oma was grijs en dus werd dat in mijn hoofd de haarkleur van oma’s.

Van grijs haar word je niet ineens iemand anders. Je haarkleur verandert, no big deal. In mijn geval hoort mijn grijswordende haarkleur bij mijn leeftijd. Ik ben inmiddels 49 en ja, daar is geen ontkennen aan en is ook helemaal niks mis mee.

En dan nog iets geruststellends.. je krijgt ook nog eens de tint grijs die je van nature mooi staat, dus in de keuze van het grijs word je ook nog eens volledig ontzorgd 😉

Dus…laat maar komen je mooie grijze haren en draag ze met trots!

Mijn haar wordt al aardig grijs en ik ben er blij mee!