?
De diehard-Carnavalvierder zal een baalweek hebben. Geen optocht, geen gezelligheid met vrienden, geen Prins Carnaval, geen praalwagens, geen Carnavalsoutfit, dus ook geen boerenkiel, geen Alaaf, geen volle cafés, niet hossen, geen carnavalskrakers, geen confetti noch serpentines.
?
Mijn wieg stond niet in een Katholiek bolwerk als Eindhoven, Breda, Tilburg of Oldenzaal. Ik kom uit een klein Achterhoeks plattenlandsdorpje vlakbij Lochem: Laren (Gelderland).
?
Voor het werd afgeschaft (wegens gebrek aan animo of zo) werd ook bij ons in het dorp Carnaval gevierd. Dus ook in de jaren ’70 en ’80, toen ik zelf op de lagere school zat. We hadden zelfs een Carnavalsvereniging (De Dósvlegels), een heuse Carnavalsoptocht en hordes bont uitgedoste joelende kinderen die dolenthousiast in optocht liepen, achter de plaatselijke muziekvereniging Apollo aan.
❤
Ik weet nog goed dat het dan bij mij in december of januari begon te kriebelen. Dan mocht ik bedenken als wie of wat ik naar het Carnaval zou gaan. Mijn moeder had altijd wel een stapeltje Knips of Burda’s met Carnavalsoutfits erin om door te bladeren.
?
Heerlijk om voor een dag in de huid te kruipen van iets of iemand anders. Zo was ik al eens een balletdanseres, majorette, fee, een lieveheersbeestje en een waarzegster. Alles werd gemaakt door mijn moeder, gesteund door haar nijvere naaimachien. Kenners weten nu over welk merk ik het heb. ?
?
Vaak waren de kleren fel of uitgesproken van kleur: zwart, wit, rood, blauw, goud, versierd met felle prints of bontgekleurde stippen. Door te doen alsof ik iemand anders was voelde ik me sterker; de felle kleuren maakten me krachtiger en ik leek er extravert door (wat ik niet was en nog steeds niet ben).
?
Nu is kleur mijn werk. Ik vertel andere vrouwen hoe ze zich krachtiger kunnen voelen door de kleuren te dragen die bij hun persoonlijkheid én hun uiterlijk passen. Hoe ze met kleur hun doel kunnen bereiken, of grootste verlangen. Ze hoeven zich niet voor te doen als een ander. Gewoon hun eigen krachtige, unieke, bijzondere zelf zijn. Daar kan geen vermomming tegenop.
?
Kleur laat zien wie je bent, wat je wilt en waar je goed in bent. Ook als je de betekenis van kleur niet kent is het effect hetzelfde. Kleuren zijn eerlijk en creëeren mogelijkheden die je nu nog niet kunt bedenken. Zo geven ze je bijvoorbeeld zelfvertrouwen, stimuleren zelfliefde, bevorderen je organisatietalent, je creativiteit, geven je lef, plezier in het leven, zorgen voor rust, meer spontaniteit en ga zo maar verder.
?
Nieuwsgierig naar wat kleuren voor jou kunnen doen? Vraag geheel vrijblijvend een gratis kleurgesprek aan van 30 minuten. Stuur me een mailtje. ?
?

Met hartsvriendin Ina in 1981. Zij als Pierrot en ik als waarzegster.

Sinds mijn twintiger jaren verfde ik mijn haar. Meestal met kleurspoeling, uitwasbaar, en later met haarverf bij de kapper. Ik verfde het met tussenpozen ook wel eens niet, maar had mezelf ervan overtuigd dat mijn eigen kleur saai was en gepimpt moest worden.

Ergens na mijn dertigste ontdekte ik mijn eerste grijze haar. Geen ramp, ik kleurde mijn haar toch. Na mijn veertigste kwamen er steeds meer van die grijze, kronkelige rakkers en kreeg ik al na een paar weken na mijn gang naar de kapper een grauwe middenstreep bovenop mijn hoofd. Oh jee…een landingsbaan. Ik was not amused.

Ik kreeg stress van de hoge kosten van steeds weer moeten verven en aan de andere kant wilde ik per se de look van middelbare leeftijd ontwijken. Overigens ken ik vrouwen die de 60 al gepasseerd zijn en nog steeds hun oorspronkelijke, niet grijze haarkleur, hebben.

Een ander ding was dat ik nooit helemaal happy was met de kleur blond van de kapper. Vaak was het te egaal en werd het na een paar weken te warm van kleur, waarmee mijn hoofd dito leek mee te kleuren. Daar kon de kapper overigens niks aan doen, want in iedere haarverf zit een warm pigment dat naar boven komt op het moment dat de kleur valer wordt door het wassen en door invloed van zonlicht.

Ik herinner me de zomer van 2018, toen mijn vriend en ik tijdens onze vakantie in Noord-Italië foto’s gingen maken voor mijn website die toen in aanbouw was. Mijn haar was vlak voor vertrek geverfd, want no way zou ik met vergrijsd blond op de foto gaan! Dat maakte oud en niet aantrekkelijk, zo was mijn overtuiging.

Grijs haar hoort bij oma’s. Toch? Foto: Thierry Chastagner/Unsplash

De omslag kwam toen ik een post op FB zag van een dame die ik kende uit de tijd dat ik nog studioassistent en beeldbewerker was van mijn vriend (fotograaf) en we veel bekende Nederlanders met entourage over onze Amsterdamse studiovloer kregen. Deze visagiste (en model) liet vol trots een gepubliceerde modereportage van zichzelf zien. Alleen was ze niet blond meer, maar hartstikke grijs. Ik vond het grijs nog mooier bij haar dan het blonde.

Voor de spiegel duwde ik mijn pony omhoog en keek naar het licht, zilvergrijs. Daar zat een hele lok dat het blond al verdrongen had. Het stond eigenlijk heel mooi bij mijn blauwgroenige ogen. Waar maakte ik me druk om. Het zou me ook nog eens een hoop geld besparen, ha!

Ik was vooral altijd bang geweest voor hoe anderen mij zouden zien met grijs haar…van middelbare leeftijd, onïnteressant, oud, onaantrekkelijk. De stem in mijn hoofd die vaak wel vaker voorbij kwam: te veroordelend, te zelfkritisch.

In een artikel vorige week las ik nog eens wat ik al een tijdje wist: grijs haar is hip en mooi. Ook maakt het artikel duidelijk hoe onzinnig vooroordelen en eigen aannames meestal zijn. Wat blijkt namelijk uit een experiment op een datingsite? Dezelfde dame kreeg op een eigen foto met grijs haar nog meer positieve reacties dan met op dezelfde variant met blond haar. Dus waarom zou je je anders voelen met grijs haar dan met je oorspronkelijke haarkleur? Het is een hersenspinsel van je eigen brein, gevormd door overgenomen opvattingen van anderen en door dingen die je misschien ooit gelezen hebt. Vroeger verfden dames hun haar niet. Mijn oma was grijs en dus werd dat in mijn hoofd de haarkleur van oma’s.

Van grijs haar word je niet ineens iemand anders. Je haarkleur verandert, no big deal. In mijn geval hoort mijn grijswordende haarkleur bij mijn leeftijd. Ik ben inmiddels 49 en ja, daar is geen ontkennen aan en is ook helemaal niks mis mee.

En dan nog iets geruststellends.. je krijgt ook nog eens de tint grijs die je van nature mooi staat, dus in de keuze van het grijs word je ook nog eens volledig ontzorgd 😉

Dus…laat maar komen je mooie grijze haren en draag ze met trots!

Mijn haar wordt al aardig grijs en ik ben er blij mee!